من تورووووووو میخوااااااااااام

باز در چهرة خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسة هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس
باز من ماندم و یک مشت امید
یاد آن پرتو سوزندة عشق
که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش توفان بود

سلام....

نمی دانم چه شد؟....

چه شد که به یکباره هر چه می اندیشیدیم بر باد رفت...چه شد که به یکباره

آرزوهایمان آماج تیرهای بلا شد....یک شک؛ یک تردید ویک بی احتیاطی

زندگی مان را وارون کرد....می گویند پس از هر طوفانی آرامشی است پس از

هر سختی فرجی اما سرنوشت من و تو انگار چیز دیگریست...

دلخوشیهایمان یک به یک فنا میشوند و جای خود را به بغضها می سپارند....

خنده هایمان یک به یک در حصار اشکها به دام می افتند....کوتاهی ازکیست؟...

از من یا از تو و یا شاید هم از یک عشق بی وقت و نا بهنگام.....

چند صباحی است که حس غریبی دارم...انگار که هر فصلی برایم نماد پاییز است

و هر غروبی غروب جمعه....چند صباحی ست که شادی را از یاد برده ام و از

شوری اشکها منزجر شده ام...چند صباحی ست که سکون و بیروحی

مجسمه ها را چون بازیگران از بر کرده ام تا در روزگار جوانی ام اجرای خوبی

داشته باشم....

به هر که از این خستگی گفتم؛گفت حسی بچگانه است ازعشقی کودکانه تر...

آنها فریب جوانی را خورده اند اما من چه؟...من که نمیتوانم خود رابفریبم...

اگر به بهانه ی  حرفها و نقدها پا پس کشم چه کسی جواب دل شکسته ام را

خواهد داد و چه کسی شکست عشق جوانیم را پاسخگو میشود....چه کسی میتواند

دوباره تنهاییم را از من باز پس گیرد و چه کسی میتواند خاطرم را آرامش بخشد....

مطمئنا هیچکس...هم آنان که اینک دم از رفاقت و خیر خواهی میزنند زمانی به

بدبختی هایم خنده ی مستانه خواهند کرد....هم آنان که گمان می کنند مصلحت را

می شناسند دیر زمانی ست به خطاها اندیشیده اند....

چاره ای اندیشیده ام...می گویند خدا بهترین امانت دار است...من عشقمان را

نزد او به ودیعه نهاده ام تا روزگاری آرامتر از این روزگاران بی هیچ کم و کاستی

آنرا باز پس گیرم...جایگاهی امن تر از حریمش نیافته ام تو نیز اینچنین کن که

همیشه همه ی حقایق در نزد اوهست؛می ماند و خواهد ماند....

بی پروا دوستت میدارم و بی تردید عاشقت خواهم ماند....

اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اونکه فقط دلم میخوادمنو ببخش....

منو ببخش اگه شبا ستاره هارو میشمرم

منو ببخش اگه بهت خیلی میگم دوستت دارم.....

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل میچینم

منو ببخش اگه  شبا فقط تورو خواب میبینم...

اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اونکه فقط دلم میخوادمنو ببخش...

منو ببخش اگه واسه چشای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای و من ولی فقط یه آدمم....

منو ببخش اگه برات میمیرم و زنده میشم

اگه با دیوونگیام پیش تو شرمنده میشم....

منو ببخش اگه همش میسپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما....

منو ببخش من نمی خوام تورو به ماه نشون بدم

نشونی تو نه به شبو نه دست آسمون بدم...

منو ببخش اگه می خوام تورو فقط واسه خودم

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم..

اگه تورو دوستت دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اونکه فقط دلم میخوادمنو ببخش....

منو ببخش...

دوست دارم تا اخرین باقیمانده ی جانم تو را عاشق كنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده

زندگی من در همین از تو نوشتن ها وسعت یافته

نفس كشیدن من تنها با یاد اوری زنده بودن تو امكان پذیر است

همین كه گاه نگاه چشمان پر از عشق یا سردی تو را میبینم برایم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زیباست

قدمهایت را بر روی سنگفرش خیابان گل باران میكنم

چه میشد که مرزی نمی بود    

برای نثار محبت     

وانسان کمال خدا بود    

چه می شد که نبض شقایق

تپشهای هر قلب عاشق 

وعشق،

 آخرین حرف ما بود   

چرا نه ...؟ چرانه ...؟    

چه می شد که دست من وتو  

پل عشق وایثار می شد برای تمامی دنیا   

ودنیا پر از شوق پروانه ها بود  

وجنگل رهاورد گل دانه ها بود  

چرا نه ...؟ چرا نه ...؟   

چه می شد که اندوه هارا   

شبی باد همراه می برد   

وفردا هوایی دگر داشت   

گل مهربانی به بر داشت   

چه می شد که خواب گل سرخ  

به رویای ما زنگ می زد  

ورویا همان زندگی بود  

چرا نه ...؟ چرا نه ...؟ 

اگر می‌توانستم بنگارمت كه دیگر اینقدر سرگردان و تنگ دل نبودم. مرا بنگر!! غریبه نیستم. با توام دیگر باتو…………….. و چه اندازه دل تنگ و چه اندازه منتظر.

نه اینكه بخواهم برگردی. نه اینكه بخواهم مرا بنگری. نه اینكه مراقبم باشی.. همه‌ی اینها نه… تنها باشی…….. بمانی……….. هرجا كه هستی باشی ولی بمانی… هرجا كه هستی باشی ولی بمانی نروی.

دنبال بهانه بودم تا به نزدت آیم. بهانه را یافتم و تو را نیافتم…

گاه گاهی حس می‌كنم تمامی تندیس های در آمد و شد قلب من واگوی یك واژه‌اند با جلوه های گوناگون هركدام یك رنگ از هزار رنگی كه ریشه در خاك دارد. هركدام یك میوه و هركدام به سوی یك آماج. قلب مرا نشانه گرفته‌اند و سخت می‌زنند و می اندازند. و من چه اندازه آرام دستانم را باز كرده ام و به این تیرها لبخند خوش آمدید می زنم. چه لذتی دارد. چه لذتی دارد… و تو دوست ناآشنای صمیمی!! به من بگو عشق را چگونه معنی می كنی؟ به من بگو عشق آمدنی بود یا آموختنی؟ به من بگو.. راز غم انگیز حیرت بخش دل دادگی و دل بری را………… منتظرم. حرفی بزن… سلام!